Neurologopeda Lidia Łukaszewicz

mgr Lidia Łukaszewicz

WYKSZTAŁCENIE:

• Uniwersytet Szczeciński – Pedagogika rewalidacyjna
• Uniwersytet Szczeciński – Studia Podyplomowe z logopedii
• Uniwersytet Marii Curie Skłodowskiej – Studia Podyplomowe z neurologopedii
• Uniwersytet Szczeciński – Studia Podyplomowe – Kierowanie i Zarządzanie Zasobami Ludzkimi

DOSKONALENIE ZAWODOWE:

• Licencja ukończenia studiów glottodydaktycznych
• Warsztaty ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne
• Kurs teoretyczno – praktyczny: „Jak nauczyć porozumiewania się dzieci, które chciałyby mówić, ale nie mogą”
• Kurs wstępny programowania neurolingwistycznego (NLP)
• Kurs pierwszej pomocy

DOŚWIADCZENIE ZAWODOWE:

• Wieloletnia praca w szkołach specjalnych na stanowisku pedagoga specjalnego i logopedy
• Nauczanie indywidualne uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi
• Wieloletnia praca w ośrodkach rehabilitacyjno – edukacyjnych, Ośrodkach Wczesnej Interwencji
• Prywatna praktyka neurologopedyczna

DZIAŁALNOŚĆ NAUKOWA:

Wszczęcie przewodu doktorskiego na Uniwersytecie Szczeciński

Oferta terapeutyczna dla dzieci i dorosłych

KOMPLEKSOWA OPIEKA NEUROLOGOPEDYCZNA OBEJMUJE DIAGNOZĘ I TERAPIĘ:

• Afazji
• Dyslalii
• Dysartii
• Opóźnienia rozwoju mowy
• Jąkania
• Komunikowania się osób z autyzmem
• Komunikowania się osób z upośledzeniem umysłowym
• Schizofazji
• Profilaktyka niemowląt z ciąży ryzyka
• Wystawianie opinii logopedycznych

AFAZJA – (st.- gr. Aphates – osoba niemówiąca) to nabyte zaburzenie lub utrata zdolności językowych w następstwie różnego rodzaju organicznych uszkodzeń mózgu. Najczęściej występuje u pacjentów z uszkodzeniem lewej półkuli mózgu na skutek udaru, urazu, choroby zwyrodnieniowej mózgu lub innej patologii tkanki mózgowej. Chory z afazją posiadał przed chorobą normalne zdolności językowe odpowiednie do jego wieku, wykształcenia, wykonywanego zawodu, statusu społecznego itd. Wskutek choroby czy urazu te w pełni rozwinięte zdolności uległy zakłóceniu, mniejszemu lub większemu zaburzeniu albo zostały utracone.
Przyczyną 75 – 80% wszystkich typów afazji są udary mózgowe. Udarem nazywa się nagłe wystąpienie cech ogniskowego uszkodzenia centralnego układu nerwowego na tle zaburzeń krwi w jego obrębie. Zaburzenia te (udary) mogą być dwojakiego rodzaju. Na skutek Niedrożności naczynia krwionośnego dochodzi do niedokrwienia pewnego obszaru mózgu (udar niedokrwienny; zawał mózgu) albo z powodu pęknięcia tętnicy dochodzi do wynaczynienia krwi, która rozlana powoduje uszkodzenie tkanki mózgowej (udar krwotoczny; krwotok mózgowy).
Inną przyczyną afazji w podeszłym wieku jest choroba Alzhaimera. Schorzeniami wywołującymi afazję u młodszych dorosłych są najczęściej pourazowe uszkodzenia mózgu (np. w wypadkach komunikacyjnych) oraz nowotwory układu nerwowego.

DYSLALIA – zaburzenia artykulacyjne, zaburzenia wymowy, wady artykulacyjne, ogólnie mówiąc – nieprawidłowa realizacja dźwięków mowy.

DYSARTRIA – zaburzenia mowy wynikające z uszkodzenia ośrodków i dróg unerwiających narządy mowy. W skutek uszkodzeń – o różnym stopniu i rozległości – powstają zakłócenia w napięciu mięśni biorących udział w akcie mowy, co powoduje zaburzenia kontroli i koordynacji czynności tychże mięśni. Zaburzenia te dotyczą m.in. osób z mózgowym porażeniem dziecięcym, osób z chorobą Parkinsona i stwardnieniem rozsianym.\

OPÓŹNIONY ROZWÓJ MOWY – występuje wówczas, gdy proces kształtowania i rozwoju mowy we wszystkich, bądź w niektórych aspektach ulega opóźnieniu i przebiega niezgodnie z normą przewidzianą dla danej grupy wiekowej. O opóźnieniu rozwoju mowy mówi się wówczas, gdy jest ono rezultatem indywidualnego tempa i rytmu rozwoju, lecz również wtedy, gdy jest ono konsekwencją poważnych zaburzeń rozwoju, tj. np. upośledzenie umysłowe, czy głuchota.

JĄKANIE – przerwa w normalnym rytmie mowy, podczas której jąkający dokładnie wie, co chce powiedzieć, ale w tym momencie nie jest zdolny do wypowiedzenia tego w łatwy sposób z powodu mimowolnych powtórzeń, przeciągania lub przerywania wypowiadanej głoski lub sylaby. Zaburzenie płynności mówienia o podłożu wieloczynnikowym.

SCHIZOFAZJA – termin używany do określenia charakterystycznego dla schizofrenii rozkojarzenia mo